|
Αυτό που
συμβαίνει λοιπόν παγκοσμίως μοιάζει πολύ με αυτό
που συμβαίνει μέσα μας : τρέχει ο κόσμος έξω,
αλλά όλοι φοβόμαστε τον γκρεμό – είτε τον
υποπτευόμαστε είτε όχι.
Ο δε
πόλεμος, επειδή δυνητικά πλέον μπορεί να είναι
παντού, τελικά μοιάζει να μην είναι πουθενά ή να
είναι κάτι σαν θέαμα σε αναμονή.
Μπερδεύτηκε
εν τω μεταξύ η πολιτική με την γεωπολιτική, η
οικονομία με την γεωοικονομία και βλέπουμε (εδώ
σε μας πχ) να μπλέκονται τα πρόσωπα με τα
κόμματα και οι ιδεολογίες με τα δόγματα και τα
άκρα.
Ο
εκφασισμός όμως παντού έχει αναδυθεί τεχνητά και
μεθοδικά. Και γέννησε πονηρά σύγχυση μεταξύ
δικαίου και νόμου, ισχύος και κυριαρχίας.
Σύγχυση που
είναι καθολική σχεδόν, οπότε και η
πραγματικότητα μοιάζει να περνάει ως κανονική
(και για πολλούς, έγινε ανάξια εμβάθυνσης και
ανάλυσης – σαν χαμένος χρόνος)
Θα δανειστώ
για την συγκυρία όμως και μόνο, τον τίτλο από
ένα βιβλίο λογοτεχνικό και ηθογραφικό, με άλλο
περιεχόμενο από τα γραφόμενα μου, που έγραψε
ένας αγαπημένος φίλος (πρώην πολιτικός) : « Στο
μέλλον, μέλλον δεν υπάρχει» (Του Γιάννη
Παρασκευά, εκδ.Λιβανη , 2012)
Και αυτός
τελικά ο τίτλος (για την συγκυρία μιλάω επιμένω)
δεν είναι απλό σημαίνον και φράση αγωνίας ή
ανασφάλειας, ούτε βολική περιγραφική άγκυρα των
καιρών.
Είναι
άλλωστε εύκολο να προβλέπεις με αόριστες
πιθανότητες ή εσχατολογικά γλωσσικά σχήματα, το
αύριο.
Αυτό που
έρχεται είναι ήδη εδώ : είναι η αστάθεια και η
αταξία που γεννάει το ίδιο το οικονομικό σύστημα
και τα παράγωγα του (ηγεμονία και ηγεμόνες,
κράτος και κεφάλαιο, καπιταλισμός και
ιμπεριαλισμός)
Υποχωρεί εν
τω μεταξύ η αίσθηση της αληθινής συμμετοχής στα
δρώμενα όσο και αν αυτά περνάνε από τις οθόνες
στις παλάμες μας και εμείς μοιάζουμε εικονικοί
δρώντες.
Οταν και αν
λοιπόν έλθουν νέα πράγματα πχ αν έλθει το
ψηφιακό ευρώ στην Ευρώπη ή τα
stablecoins πχ στις ΗΠΑ,
ως νέο
infotainment
money(
πληροφοριακό χρήμα) λόγω των
fintech
συνθηκών (σύζευξη χρηματοοικονομικών
καινοτομίας) αυτό δεν σημαίνει ότι θα αλλάξουν
οι δομές στο σύστημα : ούτε οι ανισότητες, ούτε
οι γεωοικονομικοί ανταγωνισμοί και η κούρσα των
εξοπλισμών και της τεχνολογικής υπερεξέλιξης.
Θα
αλλάξουμε περαιτέρω εμείς. Θα αλλάξει ο άνθρωπος
– η σκέψη, η καρδιά, τα ένστικτα του (γιατί με
την ΑΙ αποχαύνωση και την εικονική παραγωγή
λόγου από αόρατους ρήτορες που δηθεν εκπαιδεύει
ο κάθε ημιμαθής, αλλάζει και ο πολιτισμός των
ενστίκτων)
Τα γεγονότα
όμως, που είναι ήδη εδώ, θα αλλάξουν εμάς. Θα το
δούμε πχ στις ελληνικές εκλογές όσο και αν οι
φανατικοί με την φιγούρα ενός μόνο ηγέτη
αποδομούν συλλήβδην τους πάντες και την σιωπηλή
κοινωνία (σημ : ενώ αυτή δεν μετριέται στις
δημοσκοπήσεις, αλλά τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια
την θεωρούν δεδομένη ότι πάλι θα επιλέξει το
χειρότερο κακό)
Αγνοούν
μερικοί -και αυταρχικά επιμένουν – ότι δεν
υπάρχει ορθολογικός κόσμος παρά μόνο με αυτός με
την πλευρά της εξουσίας (αυτή είναι η πρώτη
γνήσια σκέψη του φασίστα : ότι ο έξυπνος
σκέφτεται σαν αυτόν)
Και δεν
υπολογίζουν ότι ο όποιος ορθολογικός αυτός
πληθυσμός, άνευ ιδεολογικού προσήμου, βλέπει
πλέον να ξυπνούν αυταρχικοί γύρω του, λόγω αυτής
της επίδειξης ισχύος του τραμπισμού.
Και μπορεί
ο κόσμος αυτός να βρει λύση απέναντι στη δήθεν
μοναδική λύση διακυβέρνησης (που συντηρεί το
δίκαιο του ισχυρού και τις ανισότητες, τις
διαφορές δηλαδή μεταξύ μας)
Κοιτάξτε :
είμαστε χωρισμένοι σε πολλά στρατόπεδα. Αλλά η
κοιλάδα του φόβου είναι για όλους : μερικοί
φοβούνται μην χάσουν εισόδημα και περιουσία,
άλλοι μην χάσουν την αυθεντία της πολιτικής
εκπροσώπησης τους, άλλοι μην χάσουν την άγονη
αντισυστημική τους συνήθεια.
Κανονικά,
θα έπρεπε όλοι να φοβόμαστε το αξίωμα του
μεγάλου αυστριακού οικονομολόγου Σουμπέτερ : την
«δημιουργική καταστροφή».
Αυτή
ξεκίνησε. Και όσοι την επιταχύνουν, όσοι
επικροτούν μέσα της τον παράλληλο βιοπολιτικό
εκφασισμό του βίου, είτε πάμε σε παγκόσμιο
ολέθριο γεγονός είτε όχι, ο κόσμος μέσα μας θα
έχει γίνει πολύ απλά, ένας και ομοιόμορφος.
Και τότε
δεν θα διαφέρουμε : ούτε εργάτες και αφεντικά,
ούτε δεξιοί και αριστεροί, ούτε πλούσιοι και
φτωχοί.
Θα είμαστε
όλοι υπήκοοι μιας αθέατης οντότητας που θα
εποπτεύει τις δήθεν διαφορές μας, στον δήθεν
ειρηνικό και όμορφο πλανήτη…
|
