|
Φρονώ
λοιπόν ότι αυτή την εποχή, με αυτή την
«πλανητική τεχνητή νοημοσύνη» με μια
«νοοπολιτική» κυριαρχίας που εξαπολύεται ως
κανονικότητα, είναι μια ευκαιρία να αλλάξει το
μετράρι του καθενός για το μέσα του, αλλά και
για τον κόσμο έξω του, για τους άλλους γύρω του
(κυρίως για τους από πάνω του.»)…
Ο Βολταίρος
συνήθιζε να λέει ότι «ο παράδεισος βρίσκεται
όπου είμαι εγώ». Αλλά αν ζούσε σήμερα θα έβλεπε
πόσο πολύ ηδονίζονται κάποιοι συνάνθρωποι μας με
το να ζουν τελικά( παρά την υπερεπικοινωνία στα
δίκτυα) μέσα τους – και μόνο.
Πόσο πολύ
αρέσκονται να βγάλουν την κόλαση ή τους φόβους
τους( δηλαδή να την πετάνε στους άλλους) ώστε να
νιώσουν εντός τους κάπως σαν τον Βολταίρο.
Η αλήθεια
είναι – και μας αφορά όλους εννοείται – ότι η
παγκόσμια δωρεάν στήλη εφημερίδας (τα social)
πέρα από ένα μεγάλο ψυχοθεραπευτικό ντιβάνι και
μπαλκόνι,που μας κάνει να εκφραζόμαστε σχεδόν
μεσσιανικά, προσφέρουν και κάτι άλλο αφού
απολαμβάνουμε ένα (νοσηρό σίγουρα) φορτίο
ευχαρίστησης : το αίσθημα κατωτερότητας για τους
γύρω μας.
«Καθοδηγούμε» καθώς γράφουμε. Νομίζουμε ότι
κατευθύνουμε άλλους, ότι πρωτοστατούμε (ειδικά
εμείς οι αρθρογράφοι) Στην ουσία όμως
χειραγωγούμε πρώτα τον φόβο μας και μετά τους
άλλους.
Αλλά είναι
η πλανητική πραγματικότητα που μας δίνει αυτό το
δήθεν δικαίωμα. Είναι η καλωδίωση μας με την
παγκόσμια παράνοια, που από την οθόνη του
κινητού μπαίνει απ ευθείας στο νου, και εισβάλει
σε μυαλό και σώμα.
Όταν πχ
διαβάζεις «Ναι, υπάρχει ένα όριο. Η δική μου
ηθική. Η δική μου νοημοσύνη. Αυτό είναι το μόνο
πράγμα που μπορεί να με σταματήσει» και αυτό το
λέει ο πλανητάρχης στους New York Times
ερωτώμενος αν θα σταματήσει να κάνει αυτά που
κάνει, αναρωτιέσαι : ποια «ηθική» ακριβώς
κουβαλάει μέσα της η δύναμη από την εξουσία που
κατέχει αυτός ο άνθρωπος ;
Είμαστε
προφανώς έρμαια μιας νοοτροπίας που λέει ότι
κάποιος τελικά μπορεί και αποφασίζει ώστε να
κυλά η ιστορία και η ζωή – χωρίς να
αναρωτιόμαστε αν είναι επικίνδυνο να την
σπρώχνει μόνος του την ζωή, προς το χάος.
Και
ευκαιρία είναι να μάθουμε, αν μελετήσουμε
ψύχραιμα το τι αντικατοπρίζει το φαινόμενο
«εξουσία στα χέρια ψυχωτικών» ότι αυτός που
δήθεν μοιάζει γεμάτος και ισχυρός, μπορεί να
είναι επικίνδυνα κενός.
Γιατί πολύ
απλά, κανείς δεν είναι τόσο άδειος όσο αυτοί που
είναι γεμάτοι από τον εαυτό τους. Και τέτοιοι
μας κυβερνούν (ή θέλουν να μας κυβερνήσουν) πάρα
πολλοί – κάθε ιδεολογίας και κάθε ικανότητας.
Το δε
ίντερνετ, τα social, αυτό το πλανητικό σύστημα
της διάδοσης της άποψης του καθενός, μεταφέρει
ουσιαστικά και τον καθένα «στον πλανήτη» – όχι
μόνο την άποψη του.
Εξ αυτού,
γίναμε τελικά θύματα της αόρατης εξουσίας πίσω
από την οθόνη που φυσικά θέλει να νιώθουμε ότι
«είμαστε μέσα στον κόσμο».
Μας
πέταξαν, με άλλα λόγια, μέσα στην ιστορία που
γράφουν λίγοι, αλλά μάλλον επικίνδυνοι και
παρανοϊκοί.
Οι ψηφιακοί
marketeers όμως ήξεραν το γιατί : είναι πολλοί
οι δικτυωμένοι ανά τον πλανήτη (ξέρω ότι
επαναλαμβάνομαι, αλλά το επιβάλλουν τα γεγονότα)
που κουβαλούν την ψυχοπαθολογία του πρωταγωνιστή
των ημερών και της ιδεολογίας της ισχύος, της
επιβολής της ως δήθεν φυσικό δίκαιο.
«Διοικούμαστε λιγότερο από νόμους και
περισσότερο από διεπαφές» γράφει επίσης η Κορρέ.
Αυτό συμβαίνει τις μέρες αυτές. Αυτό ακριβώς : ο
πλανήτης έγινε «ένα».Έγινε ο χώρος συνάντησης
του Τραμπ με τον φόβο και την επιθυμία να
απαλλαγούμε από ό,τι υπήρχε μέσα μας( σκοτεινό ή
φοβικό)
Και νιώθεις
ότι «το να σωπαίνεις σημαίνει πως γίνεσαι
συνένοχος σε κάτι, στο οτιδήποτε»
Μόνο που
αυτό το κάτι, είναι σήμερα με αυτά που
συμβαίνουν, τα πάντα. Είναι η πλανητική απειλή
εξάλειψης της λογικής σκέψης.
Αυτή την
τεχνητή συνείδηση, και όχι νοημοσύνη, περί
εξάλειψης του κριτικού σκέπτεσθαι, φοβόμαστε
μάλλον πολλοί.
Και
απέναντι στο φόβο, η απόδειξη επιλογής της ζωής,
μέσω του όποιου ορθού λόγου, των νόμων, του
δίκαιου, μοιάζει σαν υποχρέωση απέναντι στον
εαυτό μας…
|
