|
Από σενάρια
κάπως «συναρμολογημένα» με στοιχεία περί των
οικονομικών συμφερόντων της Αμερικής: ξεκινούν
από τα πετροδολάρια επι Κίσιγκερ, ρόλος ευρώ/
γουάν στην αποτίμηση εξόρυξης- εμπορίου, και
σπάσιμο τώρα στις ροές προς Κίνα από Βενεζουέλα.
Μέχρι
σενάρια για γεωπολιτικές νέες θέσεις ισχύος και
στρατηγικό αναθεωρητισμό (δόγμα Μονρόε, νέα τάξη
στο δυτικό ημισφαίριο) με προσυμφωνημένες
εμπορικές μοιρασιές φίλων και εχθρών (frenemies)
: πάρε Πούτιν την Ουκρανία, παίρνω Βενεζουέλα,
πάρε εσύ Κίνα την Ταιβαν, real estate όλοι μαζί
στην Μέση Ανατολή, και εσύ Ευρώπη καημένη κράτα
την Γροιλανδία αλλά ξόδεψε λεφτά του κοσμάκη σου
για όπλα, όσο εγώ κρατώ τον Πούτιν ήσυχο πριν
δήθεν στον αμολήσω. Και αφήνουμε τον Κιμ να
κάνει δοκιμές σαν play station, των βαλλιστικών
του στους ωκεανούς.
Είτε ζούμε
γεωπολιτικό αναδασμό είτε αναδιανομή
καπιταλιστικού χώρου και χρόνου, μεταξύ των
μεγάλων δυνάμεων, ο πόλεμος πάντως θα
παραμονεύει ακόμη και ως προσυμφωνημένο θεατρικό
παίγνιο.
Αυτό είναι το αιώνιο παίγνιο καθυπόταξης των
κοινωνιών στην «δουλειά τους» : παραγωγή και
κατανάλωση εμπορεύματός, χρήματος, θεάματος,
ονείρων και ψευδαισθήσεων.
Και ο
Τραμπ, που πλέον ανέδειξε επίσημα αυτό που
ανεπίσημα επικρατούσε (δίκαιο ισχυρού έναντι
διεθνούς δικαίου) κάνει επίδειξη κυνισμού πίσω
από την επίδειξη της δύναμης των ΗΠΑ.
Ο κυνισμός
αυτής της ισχύος όμως, μάλλον είναι οιωνός
σταδιακής παρακμής, μιας ηγεμονίας που ξεφτίζει
και τσιτώνει την γεωπολιτική της εξουσία και την
εμβέλεια της μέσω νέων γεωοικονομικών «συνθηκών»
που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε παγκόσμια
«συστημική αναδιάρθρωση»ώστε να αποφευχθεί το
δικό της κραχ.
Κοιτάξτε :
η Αμερική είναι πολλά πράγματα. Δεν καταρρέει
φυσικά. Αλλά θα υπάρχει και μετά τον Τραμπ και
τον φασιστικό τραμπισμό. Κάτι που δυστυχώς δεν
«ενδιαφέρει» τους δικούς μας κυβερνητικούς,
μπροστά στο να αλληθωρίσουν στον ισχυρό και να
νιώσουν αυτή την «ψευδό ασφάλεια» που νιώθει
όταν ταυτίζεται μέχρι και ο απλός συντηρητικός
πολίτης κάθε χώρας στον κόσμο.
Αλλά η
εξωτερική πολιτική και η απατηλή διάσταση περί
«σωστής πλευράς» στην ιστορία, δεν είναι ταύτιση
με την ισχύ και την πυγμή που εκπέμπει ο
διαχειριστής του πλανήτη. Είναι αδέξια,
επικίνδυνη και αφελής η άποψη ότι αυτό καλείται
«παίρνω θέση στη σύγχρονη διπλωματία»
Ο Τραμπ του
«συναλλακτικού ρεαλισμού» διοικεί την
υπερχρεωμένη εταιρεία εκτύπωσης πληθωρισμού και
δολαρίων, τις ΗΠΑ. Με αυτήν είναι που
συμβάλλεται και από αυτήν εξαρτάται όλη η
υφήλιος.
Βρίσκεται στην χειρότερη οικονομική της στιγμή
σε επίπεδο χρέους και βιωσιμότητας των
δημοσιονομικών της, στο υψηλότερο όλων των
εποχών επίπεδο χάρτινου πλούτου, εγκλωβισμένη
μέσα στην μεγαλύτερη κρίση υπερσυσσώρευσης όλων
των εποχών λόγω της συνεχούς ώθησης
χρηματιστηριακής φούσκας (15-20 κολοσσοί είναι
αυτοί που ελέγχουν τεχνολογία, βιομηχανία,
ενέργεια, άμυνα)
Η Αμερική
λοιπόν της σιωπηρής κρίσης, των μελλοντικών
λήξεων κάποιων δεκάδων τρις ομολόγων, βγάζει
μπροστά την εθνική της βιομηχανία : την
μεγαλύτερη εταρεία στην ιστορία της ανθρωπότητας
(αμερικανικός στρατός) και μας θυμίζει (με φόντο
το χυδαίο σύνθημα νεοφασιστών στις ΗΠΑ στη
ανάρτηση του Τραμπ) ότι όποιος δεν αγοράζει
«USA» και δεν συμβάλλει σε σχέδια και κέρδη των
αμερικανικών κεφαλαίων, τότε αυτή ως κυρίαρχη
ηγεμονία, θα εξάγει όπως ξέρει καλά το δεύτερο
μεγάλο προϊόν της(χρέος είναι το πρώτο) : φόβο,
μαζί με θάνατο.
Ξεκίνησε
λοιπόν ήδη να καθαρίζει στην πίσω αυλή της(
Λατινική Αμερική) δήθεν ψάχνοντας για κόκα και
κομμουνισμό, αλλά τελικά θα διοικήσει ως
franchising υποκατάστημα της, την πρώτη χώρα στη
γη σε αποθέματα υδρογονανθράκων.
Ξέρετε με
όλα αυτά είναι πλέον παρωχημένο να προφέρουμε
καν το επιβεβαιωμένο ιστορικά λενινιστικό ρητό
(ο ιμπεριαλισμός είναι το ανώτερο στάδιο του
καπιταλισμού)
Μάλλον ο
κυνισμός αυτοσυντήρησης της ηγεμονίας είναι
πλέον κάτι σαν το αρχικό στάδιο του εκβιαστικού
μιλιταρισμού. Κάτι σαν «μην κουνιέστε, θα σας
τελειώσω όλους», που πίσω του κρύβει το «catch
me if you can» (πιάσε με αν μπορείς) αφού σε
όλους σας χρωστάω δολάρια, και επειδή είμαι too
big to fail, προσέξτε μην σας πάρω μαζί μου……
European
Business Review
|
