Στο ελληνικό μέτωπο, η ραγδαία στροφή προς πιο καθαρές μορφές ενέργειας συναντά τις προκλήσεις του υψηλού ενεργειακού κόστους για τη βιομηχανία. Το λεγόμενο «ιταλικό μοντέλο» στήριξης των ενεργοβόρων επιχειρήσεων απορρίφθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ενώ το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο CISAF, αν και θεωρείται η βασική οδός επιδότησης, δεν μπορεί να συνδυαστεί με την αντιστάθμιση CO₂, αφήνοντας τις ελληνικές βιομηχανίες σε κατάσταση αβεβαιότητας.

Η Ελλάδα επιχειρεί να μεγιστοποιήσει την αντιστάθμιση του έμμεσου κόστους ρύπων, εκμεταλλευόμενη τα έσοδα από τις δημοπρασίες δικαιωμάτων CO₂, προκειμένου να περιορίσει το ενεργειακό κόστος των επιχειρήσεων που είναι εκτεθειμένες στον διεθνή ανταγωνισμό. Ωστόσο, η καθυστέρηση στην έγκριση και η αυστηρή νομοθεσία της ΕΕ παρατείνουν την αναμονή για την αποτελεσματική εφαρμογή μέτρων, ενώ η πίεση για φθηνότερη και καθαρότερη ενέργεια συνδέεται άμεσα με την επιτάχυνση της ηλεκτροκίνησης και την αυξανόμενη ζήτηση ηλεκτρικού ρεύματος.

Συμπερασματικά, η παγκόσμια στροφή προς τα EV και η ενεργειακή μετάβαση δημιουργούν έναν νέο χάρτη προκλήσεων και ευκαιριών για τη βιομηχανία. Η Ελλάδα καλείται να βρει ισορροπία μεταξύ συμμόρφωσης στους ευρωπαϊκούς κανόνες, στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και συμμετοχής στη διεθνή ενεργειακή και τεχνολογική μετάβαση.