Ωστόσο, το 2026 η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά. Η διατήρηση των επιτοκίων σε υψηλά επίπεδα ("Higher for Longer") έχει καταστήσει το κόστος εξυπηρέτησης αυτών των δανείων –τα οποία στην πλειονότητά τους είναι κυμαινόμενου επιτοκίου– αβάσταχτο. Οι Financial Times αποκαλύπτουν ότι ο Δείκτης Κάλυψης Τόκων (Interest Coverage Ratio) για το 40% των εταιρειών που έχουν δανειστεί από ιδιωτικά κεφάλαια έχει υποχωρήσει κάτω από το κρίσιμο επίπεδο του 1.0x, πράγμα που σημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές δεν παράγουν αρκετά μετρητά ούτε καν για να πληρώσουν τους τόκους τους.

Η «Σκιώδης» Μόχλευση και η Έλλειψη Διαφάνειας

Το στοιχείο που τρομάζει περισσότερο τους αναλυτές και τις ρυθμιστικές αρχές είναι η έλλειψη διαφάνειας. Σε αντίθεση με τα ομόλογα που διαπραγματεύονται δημόσια, τα ιδιωτικά δάνεια δεν αποτιμώνται καθημερινά στην αγορά (mark-to-market). Αυτό επιτρέπει στους διαχειριστές κεφαλαίων να «κρύβουν» τις απώλειες, ισχυριζόμενοι ότι οι αποτιμήσεις παραμένουν σταθερές, την ώρα που οι δανειολήπτες τους καταρρέουν.

Η έρευνα των FT αναδεικνύει την πρακτική του "Payment-in-Kind" (PIK), όπου οι τράπεζες-σκιές επιτρέπουν στις προβληματικές επιχειρήσεις να μην πληρώνουν τόκους σε μετρητά, αλλά να προσθέτουν τους τόκους στο κεφάλαιο του δανείου. «Πρόκειται για μια λογιστική αλχημεία που απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στο μέλλον, διογκώνοντας μια ωρολογιακή βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί», αναφέρει χαρακτηριστικά στέλεχος της Τράπεζας της Αγγλίας.

Το Φαινόμενο Ντόμινο: Ποιοι Κινδυνεύουν

Αν η αγορά του ιδιωτικού χρέους παγώσει, οι συνέπειες θα είναι αλυσιδωτές:

Ασφαλιστικά Ταμεία και Endowments: Μεγάλα θεσμικά κεφάλαια έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια στο private credit αναζητώντας υψηλότερες αποδόσεις. Μια μαζική υποτίμηση αυτών των στοιχείων θα προκαλέσει «μαύρη τρύπα» στα κεφάλαιά τους.

Πιστωτική Ασφυξία: Οι μεσαίες επιχειρήσεις, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της απασχόλησης σε ΗΠΑ και Ευρώπη, θα βρεθούν χωρίς καμία πηγή χρηματοδότησης, οδηγώντας σε κύμα απολύσεων.

Τραπεζική Έκθεση: Παρά την απόσυρσή τους, οι παραδοσιακές τράπεζες έχουν παράσχει γραμμές πίστωσης (leverage lines) στα ιδιωτικά κεφάλαια, πράγμα που σημαίνει ότι η μόλυνση θα επιστρέψει τελικά στο συστημικό τραπεζικό σύστημα.

Συμπέρασμα: Το 2026 αναδεικνύεται ως το έτος της «Μεγάλης Εκκαθάρισης». Η Wall Street και το City του Λονδίνου καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες μιας δεκαετίας φθηνού χρήματος και χαλαρής εποπτείας. Η ικανότητα των αγορών να απορροφήσουν τους κραδασμούς από το ιδιωτικό χρέος θα κρίνει αν η παγκόσμια οικονομία θα αποφύγει μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση μεγάλων διαστάσεων.

Πηγή: Financial Times